Rzeka

Rzeka to woda z ludzkich smutków i tęsknot.

Do tej rzeki rzuca się i człowiek, który nie mógł swojego smutku przełykać codziennie. I przyszedł taki dzień w którym ostatni raz był smutny.

W słoności łez i ustanym płaczu spoglądamy w wodę – szarą i zimą. Łzy są tak samo zimne i już obce. To nasza rzeka. Los po niej płynie jak papierowa dziecięca łódka.

Do rzeki wrzucamy to, o czym chcemy zapomnieć, dlatego nie ma czystych rzek. Wspomnienia, obietnice i zaklęcia, które umarły utopione na zawsze. Wszystko to wolnym, stałym nurtem wpada do morza. Gorzko-słonego i zimnego.

Możesz popatrzeć w nią długo i szukać odpowiedzi, niczego nie znajdziesz. Choć na jej dnie jest prawie wszystko.W każdym razie za dużo.

Tu na moście nad rzeką, ktoś wyrzucił pistolet. Może kogoś zabił, a może chciał zabić siebie?

Inny ktoś chciał skoczyć z mostu. I skoczył. I nie skoczył.

Tak milczał, bo słuchał łomotu serca i szumu rzeki. Podobne szumy.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *